Cofka w Ustce. Parę refleksji.

W wyniku spiętrzenia sztormowego w porcie w Ustce, w ujściu Słupi, doszło dziś do zjawiska zwanego cofką, czyli wylania tejże rzeki na nabrzeża portowe, a co gorsza wgłąb miasta. A piszę o tym aby zwrócić uwagę na to, że za to dzisiejsze zdarzenie w 100% odpowiada spowodowane przez nas globalne ocieplenie.

Cofka w Ustce

Ustecka kamera internetowa uchwyciła cofkę w porcie. Rzeka Słupia zalewa nabrzeże i wlewa się na okoliczne tereny. Źródło: materiały prasowe

O tej cofce poczytać można tu
http://www.gp24.pl/wiadomosci/ustka/a/sztorm-w-ustce-trudna-sytuacja-i-cofka-w-usteckim-porcie,11655978/
albo tu
http://www.tvn24.pl/pomorze,42/ustka-cofka-w-porcie,704487.html

Na zdjęciach widać, że pomimo iż zalany został kawałek terenu w pobliżu Słupi, wysokość wody na nabrzeżu nie przekraczała 2 do 3 cm. Ale to o 3 cm za dużo i woda wylała się z koryta.

A 3 cm to mniej niż wzrasta poziom morza w ciągu 10 lat. Czyli 10 lat temu tego przelania nie byłoby przy identycznym sztormie. A 20 lat temu byłoby kilka centymetrów zapasu. A za 10 lat przy takim samym spiętrzeniu przelewać się będzie przez nabierze woda o głębokości 6 cm. A za 20 lat… No właśnie, ile? Bo według prognoz tempo wzrostu globalnego poziomu morza będzie przyspieszać. Parę dni temu ukazał się w Science tekst na temat historii prognoz wzrostu poziomu morza [1]. Wspominają w nim o bardzo niepokojących niedanych wynikach modelowania przyszłego (i przeszłego) wpływu cofania się lądolodu na Antarktydzie na poziom morza (DeConto i Pollard, 2016) [2]. Jeśli uwzględnić w modelach niestabilność klifów lodowych o wysokości ponad 100 m, to duża część lądolodu Antarktydy Zachodniej, oraz kilka basenów Wschodniej może wyeksportować do morza lód w tempie do niedawna niewyobrażalnym.

Oppenheimer and Alley 2016, Fig 1

Prognozy wzrostu poziomu morza w ciągu stulecia do roku 2100 w pięciu raportach IPCC i w dwóch niedawnych artykułach (numery cytować jak w niniejszym wpisie) dla scenariuszy wysokich emisji gazów cieplarnianych. Źródło: Oppenheimer i Alley, 2016 [1].

Powyższy wykres, z tego artykułu z Science, pokazuje jak zmieniały się prognozy w pięciu kolejnych raportach IPCC. Wynikało to z niepewności co do procesów rządzących topieniem lądolodów w pracach “modelowych”. W dwóch ostatnich raportach zwiększone prognozy odzwierciedlają lepsze zrozumienie dynamiki lądolodu, co zarazem przybliża te prognozy (panel w IPCC poświęcony poziomowi morza zdominowany był przez “modelarzy”) do pół-empirycznych prognoz opartych na historycznych związkach miedzy temperatura globalna a poziomem morza. Dwa ostatnie słupki to niedawne prace [3] i [4]. Co ciekawe jedna jest wynikiem modelowania procesów, a druga “pół-empiryczna”co pokazuje, że do consensusu między tymi dwoma całkowicie niezależnymi metodami jest coraz bliżej.

W każdym razie jeśli nie przestaniemy palić węgla, gazu i ropy w tempie prawie 10 Gt czystego węgla na rok, to nawet minimum tego co nas czeka według tych najnowszych prognoz nie przypomina obecnego tempa wzrostu poziomu morza (32 cm/stulecie). A maksimum jest takie, że Ustka może być zalewana przy spiętrzeniu sztormowym o metr niższym niż dzisiejsze (czyli prawie żadnym). I oczywiście nie tylko Ustka…

Ale na koniec pozostawiłem najsmutniejsze. Żaden z tych słupków nie uwzględnia jeszcze najnowszych wyników modelowania DeConto i Pollarda [2], o których pisałem wyżej. Czyli możliwe, że będzie jeszcze gorzej.

Literatura

[1] Oppenheimer M. and Alley R.B, 2016, How high will the seas rise?, Science, 354, 1375-1377, http://dx.doi.org/10.1126/science.aak9460

[2] DeConto R.M., Pollard D., 2016, Contribution of Antarctica to past and future sea-level rise, Nature, 531, 591-597, http://dx.doi.org/10.1038/nature17145

[3] Kopp R.E. et al., 2014, Probabilistic 21st and 22nd century sea-level projections at a global network of tide-gauge sites, Earth’s Future, 2, 383-406, http://dx.doi.org/10.1002/2014EF000239

[4] Mengel M. et al., 2016, Future sea level rise constrained by observations and long-term commitment, Proc. Natl. Acad. Sci., 113, 2597-2601, http://dx.doi.org/10.1073/pnas.1500515113